Γράφει “Ένας ε.ε. ΕΜΘ”
Με αυτή την ανοικτή επιστολή, θέλω να μεταφέρω στην πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων, μερικές από τις σκέψεις και κάποια από τα συναισθήματα μερίδας εργαζομένων τους.
Ο θεσμός των ΕΜΘ φτιάχτηκε πρόχειρα και ψηφοθηρικά. Όμως, κατά την διάρκεια των ετών, τα προβλήματα της προχειρότητας δεν άργησαν να φανούν. Σε όλα τα προβλήματα και σε όλες τις πιθανές προτεινόμενες λύσεις, πάντοτε κάποιοι αντιδρούσαν. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση ανθρώπου, που ενώ ως Αρχηγός Επιτελείου αντιδρούσε στην βαθμολογική εξέλιξη των ΕΜΘ, αργότερα ως πολιτικό πρόσωπο, άλλαξε γνώμη.
Το Ιερό Δισκοπότηρο κάθε βουλευτή της αντιπολίτευσης, ήταν και μια επερώτηση για τους ΕΜΘ σχετική με την εξομοίωσή με τις Εθελόντριες. Κλασικό παράδειγμα γελοιοποίησης των ΕΜΘ, αποτελεί η περίπτωση ανθρώπου, που ενώ ως βουλευτής αντιπολίτευσης έκανε επερώτηση για το θέμα, λίγο αργότερα όταν ανέλαβε Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, ξέχασε τι ρώταγε και τι ήθελε.
Οι Ένοπλες Δυνάμεις δεν θέλησαν ποτέ να ενσωματώσουν τους ΕΜΘ όσον αφορά στα δικαιώματα. Από θέσεις εξωτερικού, από εκπαιδεύσεις, από ειδικές θέσεις, οι ΕΜΘ ήταν προκλητικά αποκλεισμένοι. Αντίθετα, στις υποχρεώσεις και τα καθήκοντα, οι ΕΜΘ ήταν ισάξιοι με τους παραγωγικούς. Όταν ήταν η ώρα να συζητηθούν τα δικαιώματα των ΕΜΘ και να καλυτερεύσει κάτι γι αυτούς, έπαιζε πάντοτε ρόλο η προέλευση, η μόρφωση, ο τρόπος εισαγωγής και όλοι υπενθύμιζαν εκείνο τον περιβόητο τενεκέ με το λάδι.
Το λογικό επιχείρημα ότι και οι άλλοι παλαιοτέρα έμπαιναν με έναν τενεκέ λάδι, δεν άλλαζε την κατάσταση. Το λογικό επιχείρημα ότι πολλοί ΕΜΘ διαπρέπουν στη δουλειά τους δεν έπειθε. Το λογικό επιχείρημα ότι πολλοί ΕΜΘ έχουν πτυχίο πανεπιστημίου, είναι μορφωμένοι και κάποιοι από αυτούς, πιο μορφωμένοι ακόμη και από τους προϊσταμένους τους, επίσης δεν άγγιζε.
Για τους ΕΜΘ, πρώτα έσκαγε το πρόβλημα και μετά έπρεπε να αναζητηθεί η λύση. Και αυτό δεν είναι τόσο αθώο όσο μπορεί κάποιος να σκεφτεί και να το χρεώσει στην ελληνική νοοτροπία.
Για τους ΕΜΘ δεν υπήρχε η νομοθετική πρόβλεψη για το μέλλον. Όλα αξεκαθάριστα μέχρι το τέλος. Και όταν είναι όλα αξεκαθάριστα, γεννάται κατάσταση ομηρίας. Ομηρία από κάθε λογής και ποιότητας συναδέλφων οι οποίοι υπηρετούν στις κατάλληλες θέσεις και απαξιώνουν συστηματικά τους ΕΜΘ. Ομηρία από συναδέλφους που συνδικαλίζονται (υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις). Ομηρία από πολιτικούς, οι οποίοι για να ξεκαθαρίσουν τα αξεκαθάριστα, θα πρέπει να ψηφιστούν. Ομηρία από νοοτροπίες και στερεότυπα. Όλες αυτές οι ομηρίες φέρνουν πολύ έντονα στη σκέψη των ΕΜΘ, το τραγούδι του Μηλιώκα «Για το καλό μου».
Το κερασάκι στην σταδιοδρομική τούρτα, είναι η αδικαιολόγητη καθυστέρηση της ρύθμισης του μισθού των ΕΜΘ Ανθυπολοχαγών, οι οποίοι αμείβονται ακόμη ως Ανθυπασπιστές και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση της έκδοσης του Προεδρικού Διατάγματος για τον αποστρατευτικό βαθμό των ΕΜΘ Υπολοχαγών. Κύριοι αρμόδιοι μια παράκληση. Κάντε τη διαφορά και λήξτε με κάποιο τρόπο όλα τα θέματα. Όχι αύριο. Εχθές. Και μην γελοιοποιείτε άλλο τους ΕΜΘ. Δεν είναι εύκολο 35 χρόνια να νιώθεις χρήσιμος παρίας. Για το καλό τους. Για να αντέξει το μυαλό τους όσο υπηρετούν, αλλά και όταν κρεμάσουν την στολή.
Ένας ε.ε. ΕΜΘ
ΠΗΓΗ: www.militaire.gr
