Άρθρο του Βασίλη Κόκκαλη, υποψήφιου βουλευτή Λάρισας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία
«Έχω διδακτορικό, αλλά εργάζομαι ως σερβιτόρος γιατί οι καλές δουλειές είναι καπαρωμένες από τους φίλους και τους κολλητούς». «Δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ, αλλά μένω ακόμα στο παιδικό μου δωμάτιο γιατί δεν μπορώ να πληρώσω νοίκι». «Θέλω να ονειρευτώ, αλλά βλέπω τους λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσω και προσγειώνομαι στην πραγματικότητα». «Θέλω να κάνω οικογένεια, αλλά δεν έχω λεφτά». «Μας κατηγόρησαν ακόμα και για την πανδημία. Μας κατηγόρησαν και κάποιες φορές μας ξυλοφόρτωσαν κιόλας».
Αυτά και πολλά άλλα μου εκμυστηρεύονται οι νέες και οι νέοι κάθε φορά που έχω την ευκαιρία να μιλήσω μαζί τους και με εμπιστεύονται με τα προβλήματά τους. Σε αυτές τις νέες και τους νέους οφείλω κι εγώ μια συγγνώμη για τα λάθη των προηγούμενων γενιών που τους οδήγησαν στην ανεργία, στη φυγή στο εξωτερικό ή σε μια κακοπληρωμένη δουλειά. Γι’ αυτό και κατανοώ πλήρως την αγωνία, ακόμα και την απογοήτευση και την οργή τους.
Δεν είμαστε όλοι ίδιοι…
Δεν είμαστε, όμως, όλοι ίδιοι. Κι αυτό το αναγνωρίζουν οι νέοι, σε σημείο μάλιστα που αν ψήφιζαν μόνο αυτοί ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία θα είχε βγει πρώτο κόμμα και το 2019. Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, άλλωστε, είναι το μοναδικό κόμμα που έχει αναλάβει εδώ και πολύ καιρό συγκεκριμένες δεσμεύσεις που απευθύνονται κατά βάση στους νέους. Παραθέτω μόνο μερικά πολύ χαρακτηριστικά παραδείγματα:
Ο Μητσοτάκης τρέμει τη νεολαία
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τρέμει τη νεολαία. Τη στιγμάτισε για την πανδημία, την επέστρεψε στον εργασιακό μεσαίωνα, την έκανε να ζει στην ανασφάλεια ακόμα και για την ίδια της τη σωματική ακεραιότητα. Γι’ αυτό και δεν θέλει να ψηφίσουν οι εποχικοί εργαζόμενοι, γι’ αυτό και την αποτρέπει γενικότερα από το να ψηφίσει με τη χυδαία γενίκευση του «όλοι ίδιοι είναι». Οι νέοι, όμως, ξέρουν και να τιμωρούν και να επιβραβεύουν και, κυρίως, ξέρουν να συμμετέχουν στις αποφάσεις που αφορούν τη ζωή τους, χωρίς υποδείξεις και δήθεν πατρικές συμβουλές. Και στις 21 Μαΐου θα φέρουν πρώτοι εκείνοι την πολιτική αλλαγή και τη δικαιοσύνη παντού…
