Στην παρουσίαση του βιβλίου του Δημήτρη Πιπεργιά για τους αγώνες των εργαζομένων στη ΔΕΗ και όχι μόνο, την περίοδο 1974 -1993, βρέθηκα με αγωνιστές και συνδικαλιστές της πάλαι ποτέ ΔΕΗ.
Η αφήγηση των αγώνων τους και των κατακτήσεών τους ζωντάνεψε εικόνες από το συνδικάτο “όταν η φλόγα πύρωνε τις συνειδήσεις”.
Στο εξώφυλλο η φωτογραφία από τη διαδήλωση με πανό που ανέγραφε
“Η ΔΕΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΛΑΟ
ΟΧΙ ΣΤΟ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ”
“ΕΜΕΙΣ ΔΕ ΠΟΥΛΑΜΕ”
προκαλεί σαν η ιστορία να γελά μαζί μας.
Η συζήτηση ήταν ενδιαφέρουσα πολύ και ο λόγος των συνδικαλιστών και του συγγραφέα είχε τη χροιά της μαχητικότητας και τον απόηχο των αγώνων.
Στην παρέμβασή μου μοιράστηκα τις σκέψεις μου. Θα ήθελα να προσφωνήσω αγωνιστές κι αγωνίστριες. Οι γυναίκες όμως στον συνδικαλισμό είναι ελάχιστες. Θέλει διπλή θυσία. Αν εσείς είπατε αφήνατε πίσω το σπίτι μια φορά , η γυναίκα συνδικαλίστρια πιέζεται δύο φορές. Περισσεύει επίσης ο σεξισμός και η υποτίμηση, γιατί είναι ένας χώρος σκληρός.
Οι αγωνιστές του τότε χρειάζεται να αφήνουν ανοιχτό τον διάλογο, τι έφταιξε στη διαδρομή και σήμερα ο συνδικαλισμός μοιάζει αποδυναμωμένος. Κάποτε μοιάζει με κάτι γραφειοκρατικό γεμάτο μικρότητες και μικροπαραταξιακές κόντρες.
Πώς θα αντιμετωπίζαμε όλα αυτά τα χτυπήματα στον κόσμο της εργασίας, στην εργατιά, στον λαό, αν τα συνδικάτα μας ήταν δυνατά; τι μήνυμα παίρνουμε από τον παλμό των αγώνων στη Γαλλία, που στόχο έχουν τη στενή πολιορκία το γάλλου προέδρου και των υπουργών του, και γιατί μοιάζει να υπολειπόμαστε;
“Οι αγώνες που έπλασαν τον μύθο”
ο τίτλος του βιβλίου και δυνατός ο λόγος του συγγραφέα ότι ο συνδικαλισμός πρέπει και να σπάει τα όρια κάποτε που συμπιέζουν.
Σήμερα που σύμφωνα με την έρευνα της εφσυντο 29% απαντά ότι φεύγει από τον τόπο του, γιατί δεν υπάρχουν δουλειές που να προσφέρουν αξιοπρεπή διαβίωση. Μετά από 4 χρόνια διακυβέρνησης της ΝΔ και Μητσοτάκη οι εργαζόμενοι/ες είδαν το διαθέσιμο εισόδημά τους να μειώνεται, απλήρωτες υπερωρίες, κατάργηση του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας, έκρηξη των εργατικών δυστυχημάτων (το 2022 έφτασαν 102, όταν το 2019 ήταν 51), ενώ η Ελλάδα βρίσκεται στην 4η χειρότερη θέση στην απώλεια εισοδήματος στον ΟΟΣΑ, ο συνδικαλισμός ήταν επιτακτικό να αναζωογονηθεί.
Βάσει της μελέτης ΙΝΕ/ΓΣΕΕ στην «Εφ.Συν.» ο συντονιστής της έρευνας Δημήτρης Κατσορίδαςσημείωσε: Σε κάθε περίπτωση, τα συνδικάτα έχουν την ευκαιρία να αξιοποιήσουν την κρίση προς όφελος της οργανωτικής ενδυνάμωσης της εργατικής τάξης, όπως προσπάθησαν να κάνουν για λογαριασμό τους οι εργοδότες και οι πολιτικοί τους υποστηρικτές. Η διεκδικητικότητα, η ενωτική διάθεση και η οργανωτική αναπροσαρμογή είναι στοιχεία που μπορούν να συνεισφέρουν στην υπέρβαση μερικών από τις πλέον σημαντικές αδυναμίες του σύγχρονου συνδικαλιστικού κινήματος.
Στη φωτογραφία μαζί με τον συγγραφέα ένας ακόμη αγωνιστής και συνδικαλιστής στους αγώνες και τη δράση του οποίου αναφέρθηκαν οι ομιλητές πολλές φορές, ο σ. Ηλίας Κίτσος.
