Όλες οι ιστορίες των νεκρών, αλλά και των πολυτραυματιών, από το δυστύχημα στα Τέμπη είναι τραγικές, αλλά ίσως η τραγικότερη όλων να είναι εκείνη της Εριέττας Μόλχο, που θυμίζει την «Αντιγόνη». Την αφηγείται ο δημοσιογράφος Θανάσης Τσολάκης στο Facebook, κάνοντας τον παραλληλισμό:
»Έχοντας δοκιμάσει δύο φορές το βάσανο του πενθους, και πέρα από οποιαδήποτε θρησκευτικά στεγανά, ξέρω πια ότι το “μνήμα” είναι μια παρηγοριά. Μπορεί να ακούγεται κάπως οξύμωρο, αλλά όντως είναι παρηγορητικό με έναν τρόπο το να ξέρεις ότι ο άνθρωπος σου “βρίσκεται” κάτω από ένα μαρμάρινο μνημείο – ξέρεις ότι είναι “κάπου“. Κι έτσι έχεις ένα σημείο αναφοράς. Ακόμα και το κερί που ανάβεις εκεί ή το θυμίαμα που καις και η placebo αίσθηση ότι λειτουργείς εν τοις πράγμασι υπέρ αναπαύσεως του νεκρού βοηθούν στο αποκεικαιπερα σου.
«Το “μνήμα” είναι μια παρηγοριά. Μπορεί να ακούγεται κάπως οξύμωρο, αλλά όντως είναι παρηγορητικό με έναν τρόπο το να ξέρεις ότι ο άνθρωπος σου “βρίσκεται” κάτω από ένα μαρμάρινο μνημείο – ξέρεις ότι είναι “κάπου”».
«Η Αντιγόνη, στην ομώνυμη αρχαία τραγωδία, έχασε το βασίλειό της για να θάψει το νεκρό αδερφό της, αναγνωρίζοντας αυτό το χρέος ως ιερότερο όλων. Ο δε Κρέων, που της το είχε απαγορεύσει, εν τέλει δοκίμασε τη Νέμεσι».
»Ζούμε υπό το κράτος του φόβου να χρησιμοποιήσουμε ένα μέσο μαζικής μεταφοράς.
»Κι αυτό είναι αισχρό.-
»*Θαυμάζω απεριόριστα το κουράγιο της Καρυστιανού. Τόσο απεριόριστα όσο βδελύσσομαι το θράσος των “δεν_εφταιγα_εγω”».
Δείτε την ανάρτηση:
