Ακολουθήστε την δασική διαδρομή Πουρί – Άνω Κερασιά και 4,6 χλμ μετά το Πουρί, σε μια δεξιά «φουρκέτα», αφήστε το αυτοκίνητο σας και ακολουθήστε τα κόκκινα σημάδια στα δέντρα που σηματοδοτούν το μονοπάτι, το οποίο οδηγεί στην Παλιά Μιτζέλα. Θα περάσετε πάνω από το ρέμα της Λαγωνίκας, πατώντας στο μονότοξο πέτρινο γεφύρι του Διακουμή και θα συνεχίσετε ανηφορικά στο μονοπάτι που εναλλάσσετε με καλντερίμι. Μετά από 30 λεπτά περπάτημα μέσα σε πυκνή βλάστηση, θα φτάσετε στην Παλιά Μιτζέλα. Το τοπωνύμιο είναι βλάχικο, προέρχεται από το Μουντζέλα, που σημαίνει μικρό δασωμένο βουνό. Μια από τις παλιότερες γραπτές μαρτυρίες του ονόματος αυτού, είναι μια επιγραφή του 1687 στο παλιό μοναστήρι της Τσαγκαράδας.
Άνθρωποι ανυπότακτοι
Οι περισσότεροι, πάντως, συμφωνούν ότι οι Μιτζελιώτες ήταν άνθρωποι ανυπότακτοι για αυτό είδαν το χωριό τους να καταστρέφεται ολοσχερώς δύο φορές. Την πρώτη φορά, τον 13ο αιώνα από τους Φράγκους, διότι, σύμφωνα με τον ιστορικό Γ. Κορδάτο, δεν υπέκυψαν στις πιέσεις ενός Καρδινάλιου, του Πελάγιου και δεν αναγνώρισαν την παπική εξουσία. Τη δεύτερη φορά, το 1827 ή 1828 από τους Τούρκους, ως αντίποινα για τη συμμετοχή Μιτζελιωτών (κυρίως των Καλαμιδαίων, των Σίσκων και του Γριζάνου) στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Ο θρύλος διασώζει τα ονόματα των γυναικών, της Καμπέραινας, της Αρχόντως, της Καβούκαινας, της Σκεντεράναινας, τη Μαριώς Πάφλαινας και της Λενιώς Καμένου, που για να αποφύγουν την αιχμαλωσία και την ατίμωση έπεσαν στους γκρεμούς ή πνίγηκαν στη θάλασσα, μαζί με τα παιδιά τους. Όσοι γλύτωσαν από την τούρκικη λαίλαπα, κατέφυγαν στη Σκιάθο, όπου παρέμειναν για 6 χρόνια περίπου, ώσπου η βασίλισσα Αμαλία τους παραχώρησε έκταση κοντά στον Αλμυρό. Εκεί έκτισαν τη Νέα Μιτζέλα, η οποία αργότερα μετονομάσθηκε σε Αμαλιάπολη.
