Αναρωτιέμαι καμιά φορά πόσο βαθιά έχει περάσει η μορφή της Παναγίας στη συλλογική μνήμη, στη γλώσσα και στην παράδοσή μας.
Για τους ανθρώπους της πίστης είναι ένα ιερό πρόσωπο. Πέρα από την πίστη, τα ονόματα που της έδωσε ο λαός μιλούν για αξίες, βαθιά ελληνικές: την καλοσύνη, τη μητρική αγάπη, τη σύνεση, τη φροντίδα, την ανθρωπιά.
Ελεούσα. Η Παναγία του ελέους, της τρυφερότητας και της συμπόνιας. Μητέρα και παιδί ακουμπούν τα πρόσωπά τους. Στοργή και συμπόνια για όλα τα ανθρώπινα πλάσματα.
Παραμυθία. Μια ξεχωριστή ελληνική λέξη: παρηγοριά, ανακούφιση, ενθάρρυνση. Όλα όσα αναζητά ένας άνθρωπος όταν τα πράγματα δυσκολεύουν.
Οδηγήτρια. «Εκείνη που δείχνει τον δρόμο». Ίσως γιατί όλοι, πιστοί και μη, χρειαζόμαστε κάποτε ένα χέρι, έναν άνθρωπο, μια αξία, να μας βοηθήσει να ξαναβρούμε την κατεύθυνσή μας.
Καταφυγή. Η ανάγκη να ξέρουμε ότι υπάρχει κάπου ένας ασφαλής τόπος. Μια αγκαλιά, ένα σπίτι, ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούμε να επιστρέψουμε.
Θαλασσινή. Στο Αιγαίο η Παναγία γίνεται κομμάτι του ίδιου του τοπίου. Συντροφεύει στη λαϊκή παράδοση ναυτικούς και ταξιδιώτες, ανθρώπους που φεύγουν και ανθρώπους που περιμένουν τους δικούς τους να επιστρέψουν.
Η Παναγία βρίσκεται εδώ και αιώνες στη γλώσσα, στις εικόνες, στα ξωκλήσια, στα νησιά, στα βουνά και στις παλιές παιδικές αναμνήσεις πολλών από εμάς.
Τελικά, πέρα από το πώς ο καθένας προσεγγίζει την πίστη, ο Δεκαπενταύγουστος ίσως να είναι μια καλή αφορμή να θυμηθούμε κάτι που μας αφορά όλους: να έχουμε περισσότερη καλοσύνη, περισσότερη συμπόνια, περισσότερη φροντίδα ο ένας για τον άλλον.
Χρόνια πολλά στην Ελλάδα και σε όσες και όσους γιορτάζουν.
Μαρία Γαλλιού
Χωρική Αντιπεριφερειάρχης Π.Ε. Λάρισας
