Στην περίπτωση του 15χρονου, ένα από τα ερωτήματα που εύλογα τίθενται είναι αν, ακόμη και με άμεση κινητοποίηση, ο χρόνος που θα απαιτούνταν για να φτάσει ασθενοφόρο από τους Γόννους ή την Αγιά θα ήταν κρίσιμος. Κανείς δεν μπορεί εκ των υστέρων να γνωρίζει με βεβαιότητα ποια θα ήταν η έκβαση. Αυτό όμως δεν αναιρεί μια βασική ανάγκη: η αντιμετώπιση μιας καρδιακής ανακοπής πρέπει να ξεκινά μέσα στα πρώτα κρίσιμα λεπτά, πριν φτάσει το ασθενοφόρο, όταν αυτό είναι απαραίτητο.
Γι’ αυτό θα έπρεπε να εξεταστεί σοβαρά η δυνατότητα να υπάρχει αυτόματος εξωτερικός απινιδωτής (AED) σε κάθε κοινότητα, σε σημείο γνωστό και άμεσα προσβάσιμο, μαζί με κατοίκους που θα έχουν εκπαιδευτεί και θα είναι εξουσιοδοτημένοι να τον χρησιμοποιούν.
Το κόστος ενός απινιδωτή, περίπου 700 ευρώ, είναι μικρό μπροστά στην αξία μιας ανθρώπινης ζωής. Δεν είναι, βέβαια, μόνο θέμα αγοράς του εξοπλισμού. Χρειάζεται οργανωμένο δίκτυο: εκπαίδευση πολιτών, τακτικός έλεγχος και συντήρηση των συσκευών, σαφής σήμανση και άμεση πρόσβαση όλο το εικοσιτετράωρο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που μια τραγωδία αναδεικνύει αυτή την ανάγκη. Μετά από τραγικό περιστατικό με αθλητή στη Λάρισα είχε ξεκινήσει προσπάθεια ώστε να τοποθετηθούν απινιδωτές σε αθλητικούς χώρους. Είναι ένα σημαντικό βήμα.
Όμως τα σχολεία εξακολουθούν να αποτελούν έναν κρίσιμο κρίκο που δεν πρέπει να μείνει έξω από αυτή την προσπάθεια. Εκεί βρίσκονται καθημερινά παιδιά και εκπαιδευτικοί, ενώ σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για χώρους όπου φιλοξενούνται και αθλητικές δραστηριότητες.
Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν πρέπει να είναι μόνο «θα προλάβαινε το ασθενοφόρο;». Το ουσιαστικό ερώτημα είναι: τι μπορούμε να κάνουμε ώστε, την επόμενη φορά, η βοήθεια να βρίσκεται ήδη εκεί, μέσα στα πρώτα κρίσιμα λεπτά;
Ένας απινιδωτής σε κάθε κοινότητα και σε κάθε σχολείο, με εκπαιδευμένους ανθρώπους που ξέρουν πώς να τον χρησιμοποιήσουν, μπορεί να αποτελέσει μια σημαντική ασπίδα ζωής.
Ρ.Α.
