Η ελαιοκαλλιέργεια στη Λάρισα, όπως και συνολικά ο πρωτογενής τομέας της Θεσσαλίας, βρίσκεται αντιμέτωπη με αυξανόμενες πιέσεις. Το υψηλό κόστος παραγωγής, οι διακυμάνσεις στις τιμές διάθεσης, οι επιπτώσεις των ακραίων καιρικών φαινομένων και η έλλειψη επαρκών υδατικών πόρων δημιουργούν ένα περιβάλλον αβεβαιότητας για τους παραγωγούς, οι οποίοι καλούνται να διατηρήσουν βιώσιμες τις εκμεταλλεύσεις τους σε ολοένα δυσκολότερες συνθήκες.
Οι επιπτώσεις της κακοκαιρίας Daniel ανέδειξαν με δραματικό τρόπο την ανάγκη να περάσουμε από την αποσπασματική αντιμετώπιση των καταστροφών σε έναν ολοκληρωμένο σχεδιασμό για την ανθεκτικότητα της αγροτικής παραγωγής. Οι ελαιοπαραγωγικές περιοχές του νομού, από τα Τέμπη και τον Νέσσωνα έως τις υπόλοιπες περιοχές όπου αναπτύσσεται η ελαιοκαλλιέργεια, χρειάζονται ουσιαστική στήριξη, σύγχρονες υποδομές και ένα παραγωγικό μοντέλο που θα επιτρέπει στους αγρότες να παραμένουν στον τόπο τους.
Πρώτη προτεραιότητα είναι η ενίσχυση των Ομάδων Παραγωγών.
Η μικρή κλίμακα πολλών ελληνικών αγροτικών εκμεταλλεύσεων αποτελεί διαρθρωτική πρόκληση. Η συνεργασία μπορεί να βοηθήσει τους παραγωγούς να διεκδικούν καλύτερες τιμές, να μειώνουν τα έξοδα και να αξιοποιούν αποτελεσματικότερα την τεχνολογία.
Οι Ομάδες Παραγωγών μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικές λύσεις: κοινές προμήθειες εφοδίων, συλλογική εμπορία, καλύτερη οργάνωση της συγκομιδής, πρόσβαση σε σύγχρονο εξοπλισμό, τυποποίηση και πιστοποίηση προϊόντων, αλλά και ανάπτυξη ισχυρότερων εμπορικών συνεργασιών.
Δεν αρκεί, όμως, να υπάρχουν προγράμματα στα χαρτιά. Χρειάζεται ενημέρωση, τεχνική υποστήριξη και πρακτική καθοδήγηση, ώστε οι ελαιοπαραγωγοί της Λάρισας να μπορούν να δημιουργήσουν βιώσιμα συλλογικά σχήματα.
Δεύτερη προτεραιότητα είναι η εξασφάλιση νερού για την παραγωγή.
Η Θεσσαλία χρειάζεται ένα συνεκτικό σχέδιο διαχείρισης των υδατικών πόρων, με σύγχρονα αρδευτικά δίκτυα, περιορισμό των απωλειών, έργα αποθήκευσης νερού όπου είναι περιβαλλοντικά και τεχνικά κατάλληλα, αξιοποίηση της τηλεμετρίας και εφαρμογή μεθόδων άρδευσης ακριβείας.
Παράλληλα, απαιτείται συστηματική παρακολούθηση των υδατικών αποθεμάτων και προγραμματισμός των αναγκών ανά καλλιέργεια και περιοχή. Η λειψυδρία δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια ούτε με μεμονωμένες παρεμβάσεις. Απαιτεί ιεράρχηση έργων, εξασφαλισμένη χρηματοδότηση και σαφή χρονοδιαγράμματα.
Τρίτη προτεραιότητα είναι η αντιμετώπιση του κατακερματισμού της αγροτικής γης.
Προτείνω την προώθηση αναδασμών όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη και συναίνεση των παραγωγών, την απλούστευση των διαδικασιών ανταλλαγής και συνένωσης αγροτεμαχίων και τη δημιουργία κινήτρων για κοινή χρήση μηχανημάτων και εξοπλισμού.
Στόχος δεν είναι να χαθεί η ιδιοκτησία του μικρού παραγωγού, αλλά να αποκτήσει τη δυνατότητα να καλλιεργεί πιο οργανωμένα και με χαμηλότερο κόστος.
Παράλληλα, χρειάζεται ειδικό πρόγραμμα τεχνικής υποστήριξης για την ανανέωση των ελαιώνων, τη βελτίωση της ποιότητας, την ορθολογική χρήση των εισροών και την προσαρμογή των καλλιεργητικών πρακτικών στις νέες κλιματικές συνθήκες.
Ο Σάκης Παιδής δήλωσε:
«Οι ελαιοπαραγωγοί της Λάρισας δεν χρειάζονται απλώς λόγια συμπαράστασης. Χρειάζονται ένα σχέδιο που θα τους επιτρέπει να παράγουν, να διαθέτουν το προϊόν τους με καλύτερους όρους και να γνωρίζουν ότι το νερό και οι βασικές υποδομές θα υπάρχουν και τα επόμενα χρόνια.
Ζητώ συγκεκριμένο σχεδιασμό για τα αρδευτικά έργα, ουσιαστική στήριξη των Ομάδων Παραγωγών και παρεμβάσεις που θα μειώσουν το κόστος και θα ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα. Η προστασία της ελαιοκαλλιέργειας δεν αφορά μόνο τους παραγωγούς. Αφορά την τοπική οικονομία, την απασχόληση και το μέλλον της υπαίθρου μας».
