Συγκλονίζει ο πατέρας μιας έφηβης που έθεσε τέρμα στη ζωή της στον ανθό της ηλικίας της σε συνέντευξη του στην κάμερα της εκπομπής «Φως στο Τούνελ», σε μια περίοδο που καταγράφεται έξαρση αυτοκτονικών περιστατικών σε ολοένα και μικρότερες ηλικίες, με ειδικούς να μιλούν για μια σιωπηλή κρίση που εξελίσσεται πίσω από κλειστές πόρτες παιδικών δωματίων.
Μια 16χρονη μαθήτρια έφυγε από τη ζωή μέσα στο ίδιο της το δωμάτιο, αφήνοντας πίσω της ένα «γιατί» που στοιχειώνει, μια σιωπή που βαραίνει και ένα κενό που δεν γεμίζει.
«Φοβόταν μην έχει και η ίδια κάτι αντίστοιχο με τον αδερφό της και τελικά διαγνώστηκε στο φάσμα του αυτισμού… Αντιμετώπιζε τρομερό πρόβλημα στο να διαχειριστεί αυτές τις εσωτερικές της φοβίες και τον πιθανό κοινωνικό στιγματισμό. Δεν μπορείς πολλές φορές με λογική να τα συζητήσεις αυτά με τα παιδιά και το απορροφούν μέσα τους. Δεν ήθελε να ενοχλεί, δεν ήθελε να δημιουργεί προβλήματα και τα κρατούσε μέσα της. Έβγαζε κατά καιρούς κάποιες εντάσεις και μια αμυντική στάση. Υπήρξε μία περίοδος που το παιδί αυτό βίωνε κάποια παρενόχληση από άλλα παιδιά του σχολείου».
Στην ερώτηση αν η κόρη του είχε αναφέρει τα περιστατικά αυτά, απαντά:
«Ναι αυτά τα είχαμε συζητήσει έχει και μια μεγαλύτερη αδερφή η οποία είχε παρέμβει τότε για να περιοριστεί το περιστατικό αυτό».
Ο ίδιος είναι εκπαιδευτικός και, όπως λέει, προσπάθησε να τη στηρίξει αξιοποιώντας και την εμπειρία του: «Για να την βοηθήσω έχοντας και εγώ ένα σχετικό μπακραουντ την έβαλα να κάνει αθλητισμό και συγκεκριμένα πολεμικές τέχνες κάτι που της ανέβασε βέβαια και την αυτοπεποίθηση».
Όσο για το αν το διαδίκτυο έπαιξε ρόλο, απάντησε:
«Θεωρώ ότι προφανώς θα επηρεάστηκε. Είμαι σχεδόν σίγουρος ότι μπορεί να έψαξε και τον τρόπο που θα αφαιρέσει τη ζωή της. Έμαθα στη συνέχεια πράγματα τα οποία με στεναχώρησαν και σκέφτηκα “γιατί παιδάκι μου, γιατί δε μου μιλούσες, γιατί δε μου έλεγες όσα σε στεναχωρούσαν και σε απασχολούσαν;”».
Δίνει και το δικό του μήνυμα σε άλλους γονείς, ειδικά σε όσους θεωρούν ότι έχουν μία στενή σχέση με τα παιδιά τους.
«Αγάπη χρειάζονται τα παιδιά και στήριξη. Τα παιδιά σας να τα αγαπάτε και να τα ζήσετε. Αφήστε τα όλα τ’άλλα. Το δεύτερο είναι να μιλάτε με τα παιδιά σας να είστε όσο πιο κοντά μπορείτε με αυτά. Μην φοβηθείτε καθόλου να αναζητήσετε βοήθεια από ειδικούς είτε είναι κάποιες δομές είτε σε ψυχολόγους ή ψυχιάτρους. Εγώ το πλήρωσα αυτό το πράγμα, καλύτερα να μην το πληρώσουν κι άλλοι γονείς με τον ίδιο πολύ βαρύ και δύσκολο τρόπο».
