Θλίψη: Έφυγε από την ζωή Λαρισαίος δάσκαλος

Ο Νικολάος Κόνιαρης γεννήθηκε το 1938 στην Κρανέα Ελασσόνας. Αφού αποφοίτησε από  το Δημοτικό σχολείο του χωριού, εγγράφηκε  στο γυμνάσιο Δεσκάτης όπου φοίτησε τις τρεις πρώτες τάξεις. Αποφοίτησε, κατόπιν, από το γυμνάσιο Ελασσόνας. Αποτέλεσε μέλος των μαθητών που για πρώτη φορά εγγράφηκαν στο γυμνάσιο, ύστερα από προτροπή του δάσκαλου, κ. Παπακωνσταντίνου Λεωνίδα. Εισήχθη στην παιδαγωγική Ακαδημία Λάρισας, το σχολικό έτος 1959-60.

Μετά την αποφοίτησή του υπηρέτησε στο στρατό ως έφεδρος αξιωματικός. Υπηρέτησε, ως δάσκαλος και Δ/ντήςστο 2^ο 7/θ Δημοτικό σχολείο Κρανέας καθώς και σε άλλα σχολεία του νομού και της πόλης της Λάρισας με χαρακτηριστικά το 2^ο& 28^οΔημοτικό σχολείο Λάρισας από το οποίο και συνταξιοδοτήθηκε. Αποσπάστηκε, επίσης, σε σχολεία του εξωτερικού (Κων/πολη, Βέλγιο, Γερμανία).Ήταν παντρεμένος, με την, επίσης, εκπαιδευτικό, κ. Χριστίνα Βαρδακάρη. Μαζί απέκτησαν δύο τέκνα: την Κατερίνα και το Γιώργο.

Το  σχολικό έτος 1973-74, που υπήρξε Διευθυντής στην Κρανέα, έγινε, με δική του πρωτοβουλία,   η ανέγερση του κενοταφίου, σε χώρο του προαυλίου του 2^ου Δημοτικού Σχολείου, προς τιμή των ηρωικώς πεσόντων Κρανιωτώνκατά τον Ἑλληνοϊταλογερμανικό πόλεμοτου 1940-1941.

Δεν υπήρξε μόνο ένας εξαιρετικός δάσκαλος, αλλά κι ένας σπουδαίοςπαιδαγωγός. Την εποχή που τα παιδονομικά μέτρα ήταν αυστηρά, πρωτοτύπησε. Κατόπιν πρότασήςτου, με πράξη του συλλόγου διδασκόντων του έτους1972: «Έκαστος δάσκαλος, φροντίζει διά τον εξωραϊσμό, υποβοηθεί το Δ/ντήνεις το έργον του, εισηγείται παν παιδονομικόν και παιδαγωγικόν μέτρον καιουδέποτε χρησιμοποιεί κανόνα (βέργα) προς εκφοβισμόν των μαθητών, καθ’όσον ο κανών καταστρέφει και τα χέρια των μαθητών και τον νουν αυτών καιτον ψυχικόν των κόσμο και τα άψυχα θρανία της τάξεως».

Αξίζει να σημειωθεί ότι υπήρξε μέλος της πρωτοπόρας, για την εποχή, ομάδας που προχώρησαν στην ίδρυση του τοπικού αθλητικού συλλόγου κι αυτός που έκανε, στη συνέχεια την ονοματοδοσία του, ως Δευκαλίωνας Κρανέας. Με ενέργειές του, επίσης, έγινε η  διαμόρφωση τόσο του χώρου του γηπέδου όσο και του προαυλίου του 2^ου Δημοτικού σχολείου.

Μέσα στην πολύπλευρη δράση του και προσφορά στην τοπική κοινωνία, υπήρξε, τέλος,δημιουργικό μέλος της ομάδαςπου ανέλαβε την ανέγερση του κτηρίου του Μ.Ε.Σ.Κ.Ε. Η γενικότερη συνεισφορά του στα πολιτιστικά και κοινωνικά  δρώμενα του χωριού υπήρξε τεράστια και ανεκτίμητης αξίας.

Το έργο του, θα λειτουργεί ως καθοδηγητικός φάρος για τις ενέργειες όλων των νεότερων εκπαιδευτικών συμπολιτών μας.

Απεβίωσε, ύστερα από γενναία μάχη, ακολουθώντας την κοινή ανθρώπινη μοίρα στις 11 Οκτωβρίου 2025.

Το είχε, όμως, προβλέψει. Γι΄αυτό κι η τελευταία του βόλτα ήταν στοντόπο που γεννήθηκε και γαλουχήθηκε, στην Κρανιά.

Η νεκρώσιμος ακολουθία του τελέστηκε στις 13 Οκτωβρίου από τον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Γόννων Λάρισας, τόπο καταγωγής της συζύγου του, Χριστίνας.