Οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις παραδέχτηκαν , ότι υπάρχει αβεβαιότητα σχετικά με το πώς μπορεί να αντιμετωπισθεί ο εξτρεμισμός των λευκών καθώς και άλλες μορφές εξτρεμισμού στις τάξεις τους και ανακοίνωσαν σχέδια για παύση των τακτικών δραστηριοτήτων όλων των ενόπλων δυνάμεων κάποια στιγμή μέσα στις επόμενες 60 ημέρες για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα.

Η σχετική απόφαση ελήφθη από τον υπουργό Άμυνας Λόιντ Όστιν, που έγραψε ιστορία με το διορισμό του στην ηγεσία του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ ως πρώτου μαύρου ΥΠΑΜ, μετά από μία μακρά σταδιοδρομία που είχε στις τάξεις των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων. Στη διάρκεια της ακρόασης για την επικύρωση του διορισμού του στη Γερουσία, ο Όστιν είχε υπογραμμίσει την ανάγκη να απαλλαγούν οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ από «τους ρατσιστές και τους εξτρεμιστές».

Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου Τζον Κίρμπι δήλωσε ότι ο Όστιν διέταξε την παύση των δραστηριοτήτων μετά από συνάντηση που είχε με τους επικεφαλής των κλάδων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, οι οποίοι βρίσκονται υπό πίεση για να παρουσιάσουν πρόοδο, στην αντιμετώπιση του εξτρεμισμού μετά τον εντοπισμό εν ενεργεία, αλλά και απόστρατων στελεχών που συμμετείχαν στην κατάληψη του Καπιτωλίου (6 Ιανουαρίου).

Το Πεντάγωνο δεν έχει ακόμη προσδιορίσει πώς θα αντιμετωπίσει τον εξτρεμισμό ούτε έχει δημοσιοποιήσει στοιχεία σχετικά με εκτιμήσεις για τον αριθμό των μελών και στελεχών των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων που υποστηρίζουν την εξτρεμιστική ιδεολογία της λευκής υπεροχής. Επίσης δεν έχει ανακοινωθεί σε πόσους στρατιώτες έχουν επιβληθεί πειθαρχικές ποινές για εξτρεμισμό.

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

Ισχυρή έκρηξη σημειώθηκε στην Καστοριά και ισοπέδωσε 3όροφο ξενοδοχείο . Η έκρηξη έγινε λίγο μετά τη μία μετά τα μεσάνυχτα -ξημερώματα Πέμπτης 4 Φεβρουαρίου- και ακούστηκε σε όλη την πόλη της Καστοριάς και τους γύρω οικισμούς.

Το ξενοδοχείο Tsamis, στο 4ο χιλιόμετρο της Ε.Ο. Καστοριάς – Κοζάνης, κατέρρευσε. Σύμφωνα με το oladeka.com, εκείνη την ώρα κανένας δεν υπήρχε εντός του ξενοδοχείου, όπως ενημέρωσε ο ιδιοκτήτης τις αστυνομικές αρχές. Η αστυνομία απέκλεισε την περιοχή και διεξάγονται έρευνες για τα αίτια της έκρηξης.

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

Η συνάντηση του Τούρκου υπουργού Άμυνας Χ.Ακάρ με τη Γερμανίδα ομόλογο του Αννγκρέτ Κράμπ Κάρενμπαουερ, φαίνεται ότι επιβεβαίωσε αυτό που όλο και περισσότεροι υποψιάζονται: η Τουρκία με τις “διερευνητικές” έχει πάρει το “συγχωροχάρτι” που επιζητούσε, συζητά με όλους και διαπραγματεύεται , χωρίς να ΄πει κάνει ούτε ένα βήμα πίσω απ΄ όσα παράλογα απαιτεί σε Αιγαίο και ανατολική Μεσόγειο. Τελευταίο θέμα που μένει να ρυθμίσει είναι οι S-400 που ενοχλούν τις ΗΠΑ. Το ερώτημα τι κερδίζει η Ελλάδα από το συγχωροχάρτι προς την Τουρκία παραμένει.

Η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας χαρακτήρισε την Τουρκία  ως ένα “αξιόπιστο και συνεπή σύμμαχο που συμβάλλει ουσιαστικά στην ευρωπαϊκή ασφάλεια “. Γι΄ αυτό μάλλον ούτε που συζητά το ενδεχόμενο να “παγώσει’ τη ναυπήγηση των 6 υπουβρυχίων για το τουρκικό ναυτικό.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του τουρκικού Τύπου, ο Ακάρ δήλωσε μετά από τη δήλωση με τη Γερμανίδα ΥΠΑΜ, ότι “Τουρκία και Γερμανία θα προχωρήσουν σε συγκεκριμένα μέτρα στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας”.

Ο Άκαρ έκανε τη δήλωση μετά από συνάντηση δύο ωρών με τη Γερμανίδα ομόλογό του Αννγκρέτ Κράμπ Κάρενμπαουερ στο Βερολίνο.

«Ελπίζουμε ότι το συνεχιζόμενο έργο μας θα έχει πιο θετικές επιπτώσεις στο εγγύς μέλλον. Πιστεύω ότι θα μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε πιο θετική και παραγωγική δουλειά σύντομα στο πλαίσιο που καθορίστηκε μετά από συναντήσεις μεταξύ του προέδρου μας και της καγκελάριου Μέρκελ », δήλωσε ο Άκαρ.

Ο υπουργός Άμυνας συνέχισε λέγοντας ότι η Τουρκία είναι σύμμαχος του ΝΑΤΟ και έχει εκπληρώσει όλες τις υποχρεώσεις της σχετικά με επιχειρήσεις, ασκήσεις, οικονομική βοήθεια και διάθεση στρατευμάτων.

Όσον αφορά τον στρατιωτικό μηχανισμό αποσυμπίεσης υπό την ηγεσία του ΝΑΤΟ μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, ο Άκαρ είπε ότι οι δύο αντιπροσωπείες έχουν πραγματοποιήσει οκτώ συναντήσεις μέχρι στιγμής.
«Περιμένουμε από τον γείτονά μας την Ελλάδα να δείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε αυτό το θέμα», δήλωσε ο Akar, προσθέτοντας ότι αναμένει ότι οι συναντήσεις θα είναι πιο παραγωγικές σύντομα.
Αναφερόμενος στις συνεχιζόμενες διερευνητικές συνομιλίες μεταξύ των δύο χωρών, ο Άκαρ είπε ότι η Τουρκία συμφώνησε ότι η Ελλάδα μπορεί να φιλοξενήσει την επόμενη συνάντηση στην Άγκυρα.
«Ελπίζουμε να διατηρήσουμε τον διάλογο και να βρούμε πολιτικές, ειρηνικές λύσεις στα προβλήματα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας», δήλωσε ο Άκαρ, προσθέτοντας ότι η Τουρκία είναι πρόθυμη να βρει λύσεις.
Ο Τούρκος υπουργός Άμυνας δήλωσε επίσης ότι τα τουρκικά ερευνητικά σκάφη ,εκτελούν μόνο τεχνικές και επιστημονικές εργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία παρακολουθεί επίσης προσεκτικά τις NAVTEX που ανακοίνωσε η Ελλάδα και αποφεύγει όλες τις ενέργειες και συμπεριφορές που ενδέχεται να επηρεάσουν αρνητικά τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών.
Ο Ακάρ ,σημείωσε ότι η παρέμβαση της Γερμανίας ήταν εποικοδομητική όσον αφορά τις εντάσεις με την Ελλάδα.
«Μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η Γερμανία έχει υιοθετήσει μια μάλλον συνεπή και στάση σχετικά με το θέμα», δήλωσε ο Άκαρ, προσθέτοντας ότι η Άγκυρα ελπίζει ότι αυτή η προσέγγιση θα αποτελέσει προηγούμενο για την Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ.
“Είναι ζωτικής σημασίας να συνεχιστεί η διαδικασία συνομιλιών. Πρέπει να αποφευχθεί μια νέα κλιμάκωση στη Μεσόγειο”, δήλωσε η Γερμανίδα υπουργός Άμυνας .
Η Κάρενμπαουερ χαιρέτισε την επανέναρξη των συνομιλιών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας:
«Είναι σημαντικό να συνεχιστούν οι συνομιλίες. Πρέπει να αποφευχθεί κλιμάκωση στη Μεσόγειο », δήλωσε ο Γερμανίδα υπουργός. «Ελπίζω όλες οι πλευρές να χρησιμοποιήσουν την ευκαιρία για διάλογο. Βλέπω τη Γερμανία ως ρόλο διαμεσολαβητή “, πρόσθεσε χαρακτηρίζοντας την Τουρκία ως ένα “αξιόπιστο και συνεπή σύμμαχο που συμβάλλει ουσιαστικά στην ευρωπαϊκή ασφάλεια “.

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

Γράφει ο

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΟΥΒΑΡΔΑΣ

PhD_© Διεθνολόγος-Πολιτικός Επιστήμονας

Η αντίληψη ότι το Τουρκικό κράτος μπορεί να αναδειχθεί στη μείζονα περιφερειακή δύναμη σε Ανατολική Μεσόγειο-Μέση Ανατολή κυριαρχεί στην άρχουσα τάξη της Τουρκίας εδώ και τουλάχιστον μία 20ετία. Παράλληλα μέσα σε από μία διαδικασία συνεχών συγκρούσεων στο εσωτερικό της Τουρκικής κεφαλαιοκρατίας και των ελίτ που την πλαισιώνουν, η υλοποίηση αυτού του στόχου συνδέθηκε με την αναβάθμιση του Τουρκικού κράτους σε μεγάλη δύναμη. Συνακόλουθα η Τουρκική εξωτερική πολιτική καθορίζεται διαχρονικά από την πορεία μορφοποίησης των 2 στόχων. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να προσαρμόζεται και στις αλλαγές που συντελούνται στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. 

Έτσι την επαύριον της ανάδυσης των AKP-Ερντογάν στην εξουσία, η Τουρκική εξωτερική πολιτική βασίστηκε περισσότερο στην ήπια ισχύ. Εκείνη την περίοδο η Τουρκική κυβέρνηση αυτοπροβαλλόταν ως στήριγμα της περιφερειακής σταθερότητας και της παγκόσμιας ανάπτυξης, εκπέμποντας μήνυμα ότι μία κατάσταση «μηδενικών προβλημάτων» με τους γείτονες της ήταν εφικτή. Σε αυτή την κατεύθυνση αξιοποίησε την αίγλη της ως οικονομικός εταίρος, η οποία προήλθε από την ισχυροποίηση του Τουρκικού κεφαλαίου και την εντεινόμενη παρουσία του στο εξωτερικό, ως αποτέλεσμα της αναβάθμισης της θέση της Τουρκικής οικονομίας στην παγκόσμια αγορά. Η τελευταία υποβοηθήθηκε από την πληθώρα φτηνού και πειθαρχημένου εργατικού δυναμικού που δημιούργησε η υποστήριξη του AKP στο καθορισμένο από το Ισλάμ μοντέλο καπιταλιστικής διαχείρισης της Ανατολίας, στο οποίο ο εργαζόμενος και ο εργοδότης προσδιορίζονται θρησκευτικά ως προστατευόμενος/ευεργετηθείς και προστάτης/ευεργέτης, ενώ ατονούν οι θεσμοθετημένες εργασιακές σχέσεις. Η οικονομική «επιτυχία», σε συνδυασμό με την αντοχή που εξέπεμπαν η δημοκρατία και οι θεσμοί της Τουρκίας, ανέδειξαν το AKP ως πρόσθετο παράγοντα που προσέδιδε αίγλη στην Τουρκική κυβέρνηση. Η δημοφιλία του αφορούσε την ικανότητα του να παράγει τον απαιτούμενο για τις κεφαλαιοκρατικές τάξεις και άλλες ελίτ των ισλαμικών κοινωνιών εκσυγχρονισμό, διασώζοντας ταυτόχρονα τις παραδοσιακές νόρμες από τις οποίες αντλούν την κοινωνική τους νομιμοποίηση. Συνακόλουθα προσέλκυσε το ενδιαφέρον ισλαμικών κρατών και οργανώσεων, αλλά και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (π.χ. ΗΠΑ), οι οποίες ενδιαφέρονταν για τους δικούς τους λόγους για έναν εκσυγχρονισμό της Μέσης Ανατολής. Τέλος η Οθωμανική πολιτιστική κληρονομιά, το Ισλάμ και η Τουρκική γλώσσα/παράδοση, αποτέλεσαν επίσης παράγοντες που διευκόλυναν την ανάπτυξη δεσμών μεταξύ της Τουρκικής κυβέρνησης και περιοχών της Ευρασίας και της Αφρικής. Πράγματι οι παραπάνω παράγοντες, υποβοηθούμενοι από τους χαμηλής έντασης διακρατικούς ανταγωνισμούς και την παγκόσμια καπιταλιστική ανάπτυξη εκείνης της περιόδου, επέτρεψαν στην Άγκυρα να διευρύνει τη διεθνή της επιρροή.                         

Αργότερα η διεθνής καπιταλιστική κρίση που έπληξε περισσότερο τη Δύση, αλλά και η «Αραβική Άνοιξη», ενίσχυσαν την αυτοπεποίθηση της Τουρκίας. Άλλωστε εκείνη την εποχή η Δύση θεωρεί το Τουρκικό μοντέλο πρότυπο για τα ισλαμικά κράτη, στα οικονομικά ινστιτούτα σε Ευρώπη-Αμερική γράφονται διθύραμβοι για την Τουρκική οικονομία, ενώ η Μέση Ανατολή βυθίζεται στο χάος. Παράλληλα η μη ευόδωση των ευρωπαϊκών φιλοδοξιών της Τουρκικής κυβέρνησης και οι παλινωδίες του ευρωατλαντικού παράγοντα στην εξέλιξη της «Αραβικής Άνοιξης», την ωθούν σε πιο «αυτόνομη» συμπεριφορά. Έκτοτε η Τουρκία θα αξιοποιήσει την επιρροή της σε οργανώσεις της Μέσης Ανατολής, προκειμένου να πετύχει την ανάδειξη φιλοτουρκικών κυβερνήσεων, στηρίζοντας τες άμεσα, ακόμη και με στρατιωτικά μέσα. Ταυτόχρονα θα επενδύσει στην αναβάθμιση της στρατιωτικής της ισχύος, ενώ θα την απασχολήσει περισσότερο η εξεύρεση περιφερειακών συμμάχων. 

Ωστόσο καταλυτικό ρόλο στη διαμόρφωση της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας θα διαδραματίσουν τα γεγονότα που ακολουθούν την «Αραβική Άνοιξη». Τα κυριότερα από αυτά ήταν: Η άρνηση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ να την αποδεχθούν ως συνδιαμορφωτή του status quo στη Μέση Ανατολή. Οι περιορισμοί που της επέβαλε στη δράση η κάθοδος της Ρωσίας στη Συρία. Η συγκρότηση εναντίον της περιφερειακών συμμαχιών. Η ενίσχυση της αυτόνομης Κουρδικής διοίκησης στο βόρειο Ιράκ και η de facto αυτοκυβέρνηση της βορειοανατολικής Συρίας υπό την διοίκηση των φιλικών στο PKK Κουρδικών οργανώσεων. Έτσι το Τουρκικό κράτος βρέθηκε μπροστά στον κίνδυνο, όχι μόνο να μην αναδειχθεί σε μείζονα περιφερειακή δύναμη, αλλά να απωλέσει το status της περιφερειακής δύναμης, ακόμη και να ομοσπονδοποιηθεί ή να χάσει εδάφη. Αυτή η κατάσταση όξυνε τις αντιθέσεις στο εσωτερικό της Τουρκικής άρχουσας τάξης, γύρω από την πολιτική και τις συμμαχίες που απαιτούνταν για την αντιμετώπιση της, έως ότου ο κ. Ερντογάν και το AKP καταφέρουν να επιβιώσουν του πραξικοπήματος του 2016. Έκτοτε η εξωτερική πολιτική της Τουρκικής κυβέρνησης χαρακτηρίζεται από δύο στοιχεία. 1) Την άμεση εμπλοκή της, ακόμη και με στρατιωτικά μέσα, έξω από τα σύνορα της και όπου κρίνει ότι θίγονται ζωτικά της συμφέροντα. Σε αυτή την κατεύθυνση επαναπροσέγγισε τον «εθνικό όρκο» ως εναλλακτική επιλογή προς το status quo που εγκατέστησε η Συνθήκη της Λοζάνης, ενώ μορφοποίησε την πολιτική της «γαλάζιας πατρίδας». 2) Την απόπειρα δημιουργίας ενός νέου συμμαχικού διακρατικού σχήματος, στο οποίο θα έχει ρόλο πρωταγωνιστή, την υλοποίηση του οποίου θεωρεί ότι υποβοηθούν τα παράλληλα ανοίγματα της προς τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα, αλλά και η διατήρηση των συμμαχικών της σχέσεων με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, όπως και του σημαντικού της ρόλου στο ΝΑΤΟ. 

Σε αυτά τα πλαίσια η Τουρκία επενέβη σε Συρία, Ιράκ, Λιβύη, Ναγκορνο-Καραμπαχ, αναμείχθηκε στην Υεμένη και στο Λίβανο, προχώρησε σε γεωτρήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου και σε έρευνες επί της Ελληνικής (σύμφωνα με το θεμελιώδες δίκαιο της θάλασσας) υφαλοκρηπίδας. Αντίστοιχα συστρατεύτηκε με το Κατάρ στη διαμάχη του με τις μοναρχίες του Περσικού Κόλπου, εμβάθυνε τις σχέσεις της με το Αζερμπαϊτζάν, επιχειρώντας διείσδυση στις τουρκόφωνες περιοχές της κεντρικής Ασίας, ισχυροποίησε τους δεσμούς της με το Πακιστάν, προσέγγισε τη Μαλαισία και την Ινδονησία, δραστηριοποιήθηκε εντονότερα στην Αφρική. Παράλληλα από κοινού με τη Μόσχα δημιούργησαν ένα πλαίσιο συνεννόησης στα διάφορα περιφερειακά ζητήματα, ενώ αναβάθμισαν τις ενεργειακές τους σχέσεις, δοκιμάζοντας να της επεκτείνουν και στον στρατιωτικό τομέα, με την Άγκυρα να αγοράζει το Ρωσικό σύστημα S-400. Πρόσθετα η Τουρκία πέτυχε ορισμένες συνεννοήσεις σε περιφερειακά ζητήματα και με την Τεχεράνη, ενώ ανέπτυξε ορισμένη συνεργασία με το Πεκίνο γύρω από τα ζητήματα της διαχείρισης των Ουιγουρων της δυτικής Κίνας και της ανάπτυξης της Κινέζικής πρωτοβουλίας «ζώνη και δρόμος». Τέλος η Άγκυρα συνέχισε να λειτουργεί ως παράγοντας εξισορρόπησης αυτών των δυνάμεων σε διάφορες περιοχές, εξασφαλίζοντας έτσι ανοχή/υποστήριξη σε αυτό από ΗΠΑ-Γερμανία-ΕΕ-ΝΑΤΟ, με τους οποίους συνέχισε τους συμμαχικούς της δεσμούς, εμβαθύνοντας τους μάλιστα σε ορισμένα πεδία, όπως το προσφυγικό-μεταναστευτικό και το ενεργειακό. 

Ανεξάρτητα από το βαθμό υλοποίησης των σχεδίων της Τουρκικής κυβέρνησης σε κάθε επιμέρους πεδίο της πολιτικής της, είναι γεγονός ότι «ανέστησε» την προοπτική μετατροπής της Τουρκίας στη μείζονα περιφερειακή δύναμη σε Ανατολική Μεσόγειο-Μέση Ανατολή και μάλιστα με όρους νέο-Οθωμανικής ηγεμονίας. Σε αυτό συνηγορεί η αποδυνάμωση του ενδεχομένου δημιουργίας Κουρδικού κράτους, η κατακόρυφη αύξηση της επιρροής της στην περιοχή και ο σφετερισμός από μέρους της τμήματος της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων των γειτόνων της. Παράλληλα η Τουρκία κατάφερε να αποσπάσει τη συμπάθεια ή τη συμμαχία σημαντικών δυνάμεων σε Αφρική-Ευρασία, κάνοντας την αρχή για τη μορφοποίηση μια νέας διακρατικής ιμπεριαλιστικής συνεργασίας. 

Φυσικά η δραστηριότητα  της Άγκυρας προκαλεί εξισορροπητικές κινήσεις, καταρχάς από δυνάμεις της περιοχής των οποίων τα συμφέροντα θίγονται αμεσότερα. Πρόσθετα όμως αντιδρούν η Ρωσία και σε μικρότερο βαθμό η Κίνα, δεδομένου ότι η Τουρκία είναι στο ΝΑΤΟ και υπάρχει κίνδυνος να χρησιμοποιηθεί από τη Δύση για τον εγκλωβισμό και την υπονόμευση της επιρροής τους στην κεντρική Ασία. Τέλος και οι Δυτικοί σύμμαχοι της Τουρκίας, με διαβαθμίσεις αναλόγως των συμφερόντων τους, θέλουν να μετριάσουν τις φιλοδοξίες της και να την επανευθυγραμμήσουν με τις προτεραιότητες τους.

Ωστόσο κανένας από τους παραπάνω παράγοντες δεν επιδιώκει μία πλήρη ρήξη μαζί της. Αντίθετα οι όποιες εξισορροπητικές τους κινήσεις είναι ενταγμένες στην προοπτική του μεταξύ τους συμβιβασμού. Δηλαδή όλοι τους αποδέχονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας δε μπορούν να αγνοηθούν. Οι μεγάλες δυνάμεις, διότι ιεραρχούν τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις, στο πλαίσιο των οποίων η απόλυτη δέσμευση της Τουρκίας στα συμφέροντα είτε της Δύσης, είτε της ευρασιατικής συνεννόησης (Ρωσία, Κίνα, Ιράν) θα πλήξει σοβαρά την άλλη πλευρά. Γι’ αυτό το λόγο και ωθούν (και η Ρωσία) τους περιφερειακούς τους συμμάχους σε έναν συμβιβασμό με την Άγκυρα. Αντίστοιχα οι μικρότερες περιφερειακές δυνάμεις υιοθετούν αυτή τη στάση, όχι μόνο για να αποσπάσουν ανταλλάγματα από τους ισχυρότερους συμμάχους τους ή γιατί τους απασχολεί η στάση της Τουρκίας στον ανταγωνισμό τους με το Ιράν (ή το αντίστροφο όσον αφορά το Ιράν), αλλά και γιατί κατανοούν ως απαραίτητη για την υλοποίηση των σχεδιασμών τους συνολικά στην περιοχή, την ανοχή της Τουρκίας.        

Από την άλλη μεριά ούτε η Τουρκία θέλει τη σύγκρουση μαζί τους. Άλλωστε μετά από τέσσερα χρόνια συνεχούς «επέκτασης», επιθετικών ενεργειών και «παιχνιδιών» με τις μεγάλες δυνάμεις, το κόστος που κλήθηκε να πληρώσει ήταν κάποιες αμελητέες κυρώσεις εκ μέρους της ΕΕ για τις ενέργειες της στην Κυπριακή ΑΟΖ και κάποιες συμβολικές κυρώσεις από τις ΗΠΑ για την αγορά των S-400. Την ίδια στιγμή μία νέα τάση διευθετήσεων μεταξύ των συμμάχων της Δύσης υπό την καθοδήγηση της τελευταίας, είναι υπαρκτή στην περιοχή, ενώ ένα νέο «παζάρι» Δύσης-Ιράν είναι προ των πυλών. Όλα αυτά εν αναμονή της πιο επιθετικής στάσης που αναμένεται να κρατήσει η διοίκηση Μπάιντεν απέναντι στη Ρωσία. Σε αυτό το αβέβαιο περιβάλλον είναι λογικό η Τουρκική κυβέρνηση να ενδιαφέρεται για την διασφάλιση των «κερδών» της και την επιπλέον προώθηση των σχεδιασμών της και μέσω της συμμετοχής της στις επιχειρούμενες διευθετήσεις. 

Ως εκ τούτων το «παζάρι» Τουρκίας-μεγάλων δυνάμεων περνάει σε νέα φάση έντασης, ενώ ένα νέο «παζάρι» μεταξύ της Τουρκίας και των άλλων περιφερειακών δυνάμεων έχει ήδη αρχίσει. Σε αυτά τα «παζάρια» οι συγκλίσεις είναι πιθανότερες στα σημεία όπου δε διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα για καμία από τις εμπλεκόμενες πλευρές. Συνακόλουθα η Δύση μπορεί να ανεχτεί μία περισσότερο «αυτόνομη» και ηγεμονική Τουρκία, εφόσον η τελευταία επιβεβαιώσει το ρόλο της ως «κόφτης» της ευρασιατικής συνεννόησης και ως εγγυητής της συνεκμετάλλευσης του πλούτου της περιοχής. Αντίστοιχα περιφερειακές δυνάμεις, όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, υπό την παρότρυνση και του ευρωατλαντικού παράγοντα, θα μπορούσαν να «παγώσουν» την αντιπαράθεση τους με την Άγκυρα, αν η τελευταία επιδείξει ευαισθησία στις ανησυχίες τους για τη δραστηριότητα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ιεραρχώντας από κοινού μαζί της τη συνεκμετάλλευση του πλούτου της περιοχής και την άσκηση πίεσης στο Ιράν.

Εάν όμως όλοι οι παραπάνω παράγοντες διαθέτουν περιθώρια συμβιβασμού με την ιμπεριαλιστική και ηγεμονική Τουρκία, ισχύει το ίδιο για την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία; Η απάντηση εξαρτάται από τη σημασία που αποδίδει κάποιος στην κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας του. Αν θεωρεί το ζήτημα σοβαρό, τότε δε μπορεί παρά να διαπιστώσει ότι ένας συμβιβασμός είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση, καθώς θα αφορά ακριβώς την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου. Άρα δε μπορεί παρά να αναγιγνώσκει ως τυχοδιωκτική την απόφαση των κυβερνήσεων τους να προσέλθουν στις διερευνητικές επαφές και στην πενταμερή στο υπάρχον πλαίσιο, εφόσον ανεξαρτήτως έκβασης παράγουν de facto αποτελέσματα. 

Αν το αντεπιχείρημα στον παραπάνω ισχυρισμό είναι ότι οι μεγάλες και οι περιφερειακές δυνάμεις θα εξαναγκάσουν την Τουρκία να αποδεχθεί λύση στο ζήτημα των θαλάσσιων ζωνών και στο Κυπριακό, με γνώμονα μόνο, το θεμελιώδες δίκαιο της θάλασσας και οπωσδήποτε δίχως την συμπερίληψη ζητημάτων κυριαρχίας, αλλά και τις αποφάσεις του ΟΗΕ που προσδιορίζουν το Κυπριακό ως ζήτημα εισβολής και κατοχής, τότε θα πρέπει να επισημανθεί πως δεν υπάρχουν δυνάμεις με συμφέροντα ανάλογης σημασίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο με αυτά που έχουν η Ελλάδα και η Κύπρος. Άρα απουσιάζει η αντικειμενική βάση για να αρνηθούν οπωσδήποτε ένα συμβιβασμό με την Τουρκία, εκτός του επιθυμητού από Αθήνα και Λευκωσία πλαισίου, δεδομένου ότι η Άγκυρα μπορεί να τις προσφέρει ανταλλάγματα σε άλλα πεδία, που γι’ αυτές είναι περισσότερο σημαντικά.

Ωστόσο αν η κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα θεωρούνται δευτερεύουσα υπόθεση μπροστά στα οφέλη που θα έχουν οι άρχουσες τάξεις σε Ελλάδα-Κύπρο από έναν ελληνοτουρκικό συμβιβασμό, τότε υπάρχουν περιθώρια τελεσφόρησης του. Η Τουρκική κυβέρνηση μπορεί να φανεί αρκετά ελαστική όσον αφορά το μερίδιο συμμετοχής του Ελλαδικού και Κυπριακού κεφαλαίου στη συνεκμετάλλευση του πλούτου της περιοχής (των λαών τους). Επίσης μπορεί να προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στη βελτίωση του επενδυτικού περιβάλλοντος, είτε άμεσα με την παρότρυνση Τουρκικών, Καταριανών και όχι μόνο επενδύσεων στις δύο χώρες, είτε έμμεσα ως αποτέλεσμα της προσωρινής ύφεσης του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Τέλος από κοινού με τον ευρωατλαντικό παράγοντα θα μπορούσαν να «αφήσουν χώρο» στην Ανατολική Μεσόγειο για την ευκολότερη διείσδυση των επιχειρηματικών ομίλων από τις δύο χώρες.    

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

Γράφει ο Δημήτρης Σταυρόπουλος

Ένας παλιός κινέζικος αφορισμός λέει.
«Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις…».
Κάτι που σημαίνει ότι πολλές φορές, πίσω από ένα στιγμιαίο ενσταντανέ, μπορεί να κρύβονται τεράστιες κοινωνικές, σημειολογικές, πολιτικές, ιστορικές δυνάμεις, νοήματα, αντιπαραθέσεις, λάθη, παραλείψεις, ενοχές, συμφωνίες, πάθη, ανταγωνισμοί, εγωισμοί, σχέδια και προσδοκίες.
Η και τίποτα…
Όμως μια φωτογραφία που μένει μέχρι σήμερα και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, αξίζει να σχολιασθεί…
Το ενδιαφέρον εστιάζεται μόνο στην στρατιωτική τάξη, στις αρχές της ιεραρχίας, στις παραδόσεις και φυσικά καθόλου στην ιστορία πλέον…
Στις ένοπλες δυνάμεις το κάθε Όπλο έχει τους δικούς του γραπτούς και άγραφους νόμους και κανόνες.
Ιδιαίτερα το Πολεμικό Ναυτικό έχει ιδιαίτερη παράδοση στους δεύτερους.
Όσοι πέρασαν από τις τάξεις του, είτε ως μόνιμοι αξιωματικοί, υπαξιωματικοί οι απλοί στρατεύσιμοι, το γνωρίζουν καλά.
Με βάση αυτή την αρχή, είναι βέβαιο ότι κάποιοι-απόστρατοι κυρίως-, έχουν καταλάβει ήδη βλέποντας τα πρόσωπα και τους βαθμούς αυτών που εμφανίζονται στην φωτογραφία, τι προκαλεί το ενδιαφέρον!

Ο ΥΨΗΛΟΣ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΣ

Βρισκόμαστε στις αρχές του 1961.
Στο κέντρο εκπαιδεύσεως «Παλάσκας» στον Σκαραμαγκά, έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες για την ανέγερση νέων κτιριακών εγκαταστάσεων.
Την ίδια εποχή ο Κωνσταντίνος-διάδοχος τότε- μόλις έχει αποφοιτήσει από την Σχολή Δοκίμων, όπου φοίτησε δυο χρόνια.

Είναι ολίγων μηνών σημαιοφόρος και μόλις 21 ετών.
(Γεννήθηκε στις 2 Ιουνίου του 1940.)

Αρχηγός Ναυτικής Εκπαιδεύσεως (ΑΝΕ), ο υποναύαρχος Αντώνης Γκιώνης, πρώην διοικητής της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων, (με μαθητή τον Κωνσταντίνο), αξιωματικός του πολέμου και πρώην κυβερνήτης πολεμικών πλοίων.
Ο ένας στην κορυφή της ιεραρχίας και στην ηγεσίας και ο άλλος… στο τέλος!

Η λεζάντα της φωτογραφίας γράφει.
«ΣΚΑΡΑΜΑΓΚΑΣ αρχές 1961.- Επιθεώρηση Διαδόχου Κωνσταντίνου στο Κ.Ε ”ΠΑΛΑΣΚΑΣ”.
Διακρίνονται ο ΑΝΕ Υποναύαρχος Α. Γκιώνης Β.Ν. ο Υποδιοικητής ΚΕΠΑΛ Πλωτάρχης Δ. Αλεξάνδρου Β.Ν. δεξιά ο Ανθυποπλοίαρχος Α. Λιονάκης Β.Ν Αξιωματικός Γ/Ε.»

Η πλήρης παραβίαση της στρατιωτικής τάξης και των παραδόσεων.
Ο σημαιοφόρος, με το ένα σιρίτι χωρίς θεσμικό ρόλο (δεν είναι επί κεφαλης των Ενόπλων Δυνάμεων)… επιθεωρεί και ο ναύαρχος «πλάκα ένα», βλέπει την πλάτη του, τον ακολουθεί και απλώς χαμογελάει αμήχανα.

Ιστορικά και αισθητικά αυτή η επιθεώρηση, είναι πρωτοφανής.
Δεν πρόκειται για ιδιωτική επίσκεψη η συνάντηση αβροφροσύνης.
Παρευρίσκονται και άλλοι αξιωματικοί που σημαίνει ότι υπήρξε κινητοποίηση και προετοιμασία.
Και πάλι όμως.

Σε καμία περίπτωση και για οποιοδήποτε λόγο ένας ναύαρχος δεν συνοδεύει και δεν ενημερώνει ένα σημαιοφόρο, όπως και δεν στέκεται δυο βήματα πίσω του!
Κανείς δεν γνωρίζει αν υπήρξαν τότε αντιδράσεις-που σίγουρα δεν υπήρξαν- στο εκείνη την εποχή, Βασιλικό Ναυτικό.

Βασική αρχή και θεμέλιος λίθος του στρατιωτικού οικοδομήματος είναι ο σεβασμός και οι παραδόσεις, πάνω στα οποία κτίζονται οι σχέσεις και το ήθος.

Στην προκειμένη περίπτωση, εξετάζοντας το όλο θέμα μόνο ιστορικά χωρίς καμία άλλη προέκταση πια, οι όποιες ευθύνες βαρύνουν τον εστεμμένο νεαρό σημαιοφόρο, που δεν στάθμισε σωστά την ίσως πρώτη του εμφάνιση και επιθεώρηση με την στρατιωτική στολή, δεν τον συμβούλεψε κάνεις, δεν τήρησε τους κανόνες, δίνοντας έτσι το δικαίωμα αυτό το λάθος, να σχολιάζεται αρνητικά μέχρι σήμερα…

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

Συστοιχίες της συριακής αντιαεροπορικής άμυνας ενεργοποιήθηκαν για να αποκρούσουν επίθεση της Πολεμικής Αεροπορίας του Ισραήλ εναντίον τομέα στο νότιο τμήμα της χώρας αργά το βράδυ χθες Τετάρτη, μετέδωσαν κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Σύμφωνα με την κρατική τηλεόραση και το πρακτορείο ειδήσεων SANA, που επικαλέστηκαν πηγές προσκείμενες στις ένοπλες δυνάμεις, στόχοι ήταν θέσεις στην Κουνέιτρα. Κατά το SANA, δεν υπήρξαν απώλειες, μόνο υλικές ζημιές.

Κάτοικοι της Δαμασκού είπαν πως άκουσαν ισχυρές εκρήξεις.

Το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ΜΚΟ που εδρεύει στη Βρετανία, έκανε επίσης λόγο για ισραηλινή επίθεση με στόχο θέση των ένοπλων δυνάμεων της Συρίας και ιρανών παραστρατιωτικών.

Ο στρατός του Ισραήλ, ο οποίος σπανίως επιβεβαιώνει τις επιχειρήσεις του στη Συρία, δεν έχει κάνει κανένα σχόλιο μέχρι στιγμής.

Το Ισραήλ έχει εξαπολύσει εκατοντάδες αεροπορικές επιδρομές και πυραυλικά πλήγματα στη Συρία κατά τη διάρκεια του πολέμου, βάζοντας στο στόχαστρο κυρίως δυνάμεις του Ιράν, της λιβανέζικης σιιτικής οργάνωσης Χεζμπολάχ και της Δαμασκού.

Ο πόλεμος στη Συρία έχει στοιχίσει τη ζωή σε πάνω από 380.000 ανθρώπους κι έχει εκτοπίσει εκατομμύρια άλλους αφότου ξέσπασε την άνοιξη του 2011, με έναυσμα την καταστολή αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

Η φωτογραφία είναι από το 1945, σαν σήμερα, που οι νικητές του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου “μοίρασαν τον κόσμο” στη Γιάλτα. Ο Τάσος Τερζίδης που μίλησε στο Militaire.gr για τον Ελληνισμό στη Μαύρη Θάλασσα αλλά και τη Ρωσία, γνωρίζει την ιστορία της φωτογραφίας που έχει ενδιαφέρον για εμάς τους Έλληνες, όχι μόνο για το αποτέλεσμα της συνθήκης της Γιάλτας, αλλά και για το που έγινε η συνάντηση των ηγετών-νικητών: στο σπίτι του Λάμπρου Κατσώνη!

Η ιστορία:

Η Λιβαδειά της Κριμαίας οφείλει το όνομά της στο Λάμπρο Κατσώνη. Όταν ο Έλληνας επαναστάτης επέστρεψε στη Ρωσία καθώς το κίνημά του απέτυχε, η τσαρίνα Αικατερίνη του έδωσε ένα μεγάλο αγρόκτημα στην Κριμαία, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα.

Το τσιφλίκι αυτό το ονόμασε “Λιβαδειά” σε ανάμνηση της πατρίδας του που δεν την ξαναείδε ποτέ.

Εκεί δημιούργησε αμπελώνες και έγινε έμπορος κρασιού, έκανε οικογένεια, οι γιοι του σταδιοδρόμησαν στο ρωσικό στρατό και ένας εγγονός του έγινε συγγραφέας.

Το υποστατικό με τους κολίγους που εργάζονταν στο αγρόκτημα εξελίχθηκε σε χωριό.

Το όνομα “Λιβαδειά” παρέμεινε και το 1835 καθιερώθηκε επίσημα.

Σήμερα έχει 900 κατ. περίπου και αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο, λόγω του ανακτόρου-μουσείου που υπογράφτηκε η συνθήκη της Γιάλτας.

Στο αγρόκτημα του Λάμπρου Κατσώνη, λοιπόν, το 1945 οι Στάλιν-Ρούσβελτ-Τσόρτσιλ αποφάσισαν την τύχη του μεταπολεμικού κόσμου, την ίδρυση του ΟΗΕ, τις σφαίρες επιρροής, τη διαίρεση της Γερμανίας.

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr

4 Φεβρουαρίου
Σαν σήμερα

1848…. Στη Γαλλία, καταργείται οριστικά και επίσημα ο Μαύρος Κώδικας και κατά συνέπεια το σκλαβοπάζαρο.

1920…. Πραγματοποιείται η πρώτη πτήση Λονδίνο-Νότια Αφρική. Το αεροπλάνο έκανε ενάμιση μήνα να φτάσει στον προορισμό του.

1945…. Αρχίζει στη Γιάλτα της Κριμαίας η συνδιάσκεψη μεταξύ Στάλιν, Ρούσβελτ και Τσόρτσιλ, για την ανακατάταξη της μεταπολεμικής Ευρώπης.

1956…. Οι Άγγλοι κλείνουν στην Κύπρο επτά δημοτικά σχολεία, επειδή είχαν υψώσει τη γαλανόλευκη.

1960…. Αρχίζουν οι επίσημες συνομιλίες Ελλάδας και Κοινής Αγοράς.

1961…. Ιδρύεται το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος.

1971…. Η εταιρεία Ρολς Ρόις, το βρετανικό σύμβολο ποιότητας, κηρύττει πτώχευση, γεγονός που χαρακτηρίζεται από τους Βρετανούς πολιτικούς ως “η μεγαλύτερη εθνική τραγωδία”.

1992…. Στη Βενεζουέλα, ο Ούγκο Τσάβες με το Μπολιβαριανό Επαναστατικό Κίνημα 200 (Movimiento Bolivariano Revolucionario 200, MBR-200) πραγματοποιεί απόπειρα πραξικοπήματος κατά του προέδρου Κάρλος Άντρες Πέρες, με 18 νεκρούς και 60 τραυματίες.

Σαν σήμερα το 1931 γεννήθηκε η Ιζαμπέλ Περόν, τρίτη σύζυγος του Χουάν Περόν και Πρόεδρος της Αργεντινής από το 1974-1976. Την ίδια μέρα το 1843 πέθανε ο ηγέτης της ελληνικής επανάστασης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, το 1991 η Ελένη Σκούρα, η πρώτη Ελληνίδα βουλευτής και το 2008 η ηθοποιός Έλενα Ναθαναήλ.

ΠΗΓΗ: www.militaire.gr