Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες, απευθύνει με τη δήλωσή της για την Παγκόσμια Ημέρας Προσφύγων, η Ευαγγελία Λιακούλη, Βουλευτής Λάρισας, Τομεάρχης Δικαιοσύνης Θεσμών και Διαφάνειας του ΠΑΣΟΚ ΚΙΝΑΛ, συνδέοντας την ιστορία με την επικαιρότητα και υπενθυμίζοντας τα διαχρονικά στοιχεία της προσφυγιάς.
Συγκεκριμένα, στη δήλωσή της η κ. Λιακούλη επισημαίνει τα εξής :
«Σήμερα, το ημερολόγιο γράφει «Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων». Για την επικαιρότητα μετατρέπεται σε μια απλή υπενθύμιση, στα ψιλά γράμματα των ειδήσεων. Η αλήθεια όμως είναι ότι αποτελεί μια ανοιχτή πληγή στη συλλογική μας μνήμη. Είναι η επιστροφή στις ρίζες μας, εκεί όπου γράφτηκε κομμάτι της ιστορίας του λαού μας , με το μελάνι του ξεριζωμού και το αλάτι της θάλασσας.
Αν οι ρυθμοί- οι παράλογοι- αυτής της ζωής, μας επιτρέψουν, έστω για μια στιγμή, να ρίξουμε το βλέμμα στο χρόνο, θα ανακαλύψουμε τους δικούς μας ανθρώπους, τους δικούς μας προγόνους. Θα τους δούμε να ξεπροβάλλουν μέσα από τη σκόνη της ιστορίας, εκείνους που μέσα σε μια νύχτα είδαν τον κόσμο τους να γίνεται στάχτη. Άνθρωποι νοικοκυραίοι, ριζωμένοι σε χώματα προγονικά, που βρέθηκαν ξαφνικά στο χείλος της αποβάθρας, στην άκρη του γκρεμού, στην πόρτα του θανάτου. Σε εκείνη τη φυγή, όλη τους η ζωή, δέθηκε βιαστικά μέσα σε ένα μπόγο. Ένα κομμάτι ύφασμα που έκλεινε μέσα του τον πόνο του αποχωρισμού: λίγα ρούχα, μια χούφτα χώμα από την αυλή που δεν θα ξαναέβλεπαν, κι ένα κλειδί για μια πόρτα που είχε ήδη καεί.
Και μαζί, ανάμεσα στα λιγοστά υπάρχοντα, το πιο πολύτιμο φυλαχτό: η εικόνα της πίστης της Αγίας- μια εικόνα ξύλινη, μαυρισμένη από το χρόνο και τους καπνούς, που την κράτησαν σφιχτά στο στήθος σαν ασπίδα και ελπίδα, απέναντι στο σκοτάδι. Αναζήτησαν στην πραγματικότητα, το νήμα που θα τους κρατούσε δεμένους με την ανθρώπινη ιδιότητά τους, όταν όλα γύρω τους κατέρρεαν. Με αυτή την ελπίδα αναζήτησαν κι έναν άλλο τόπο, μια νέα πατρίδα για να ριζώσουν ξανά.
Περάσανε τα χρόνια, άλλαξαν οι εποχές, μα το σκηνικό παραμένει εφιαλτικά ίδιο.
Σήμερα, αν αποσπάσουμε τη ματιά από την καθημερινότητα που μας καταπίνει, θα δούμε την ίδια ακριβώς εικόνα να επαναλαμβάνεται μπροστά μας, επικαιροποιημένη -το ίδιο δραματική, το ίδιο σκληρή, το ίδιο απάνθρωπη.
Τα λιμάνια άλλαξαν ονόματα, οι βάρκες έγιναν πλαστικές, μα οι άνθρωποι κουβαλούν το ίδιο βλέμμα. Το βλέμμα του τρόμου και της προσμονής.
Τότε: Ήταν οι δικοί μας παππούδες στα παράλια της Μικρασίας.
Σήμερα: Είναι οι κατατρεγμένοι της Συρίας, του Αφγανιστάν, της υποσαχάριας Αφρικής.
Όσο κι αν περνάνε τα χρόνια, όσο κι αν προσπαθούμε να συνδέσουμε, συνθέσουμε, αποδεχθούμε ή απορρίψουμε θεωρίες και πολιτικά αφηγήματα, η αλήθεια είναι μία και αδιαπραγμάτευτη: το χρώμα του προσώπου, ο τόπος καταγωγής, η διαφορετική θρησκεία, δεν αλλάζουν την ουσία. Ο πόνος είναι πάντα ίδιος. Τα δάκρυα έχουν την ίδια αλμύρα, είτε κυλούν σε πρόσωπο λευκό, είτε σε πρόσωπο σκουρόχρωμο. Ο φόβος της μάνας για το παιδί της είναι ο ίδιος, είτε προσεύχεται στον Χριστό είτε στον Αλλάχ.
Η άρνηση να δούμε τον εαυτό μας στα μάτια του σημερινού πρόσφυγα δεν είναι απλώς πολιτική μυωπία· είναι ηθική συνθηκολόγηση. Όσο αυτή η απάνθρωπη πραγματικότητα συνεχίζεται, όσο οι θάλασσες γίνονται νεκροταφεία και οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται ως αριθμοί ή ως «απειλή», η χρεοκοπία της ανθρωπότητας θα συνεχίζει να βαθαίνει, να μεγαλώνει και να μας συμπαρασύρει όλους.
Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, δεν είναι επετειακή. Είναι μέρα ντροπής για έναν κόσμο που δεν έμαθε τίποτα από την ιστορία του, αλλά και μέρα ευθύνης. Γιατί το χρέος μας απέναντι στους δικούς μας προγόνους δεν ξεπληρώνεται με μνημόσυνα, αλλά με την ανοιχτή αγκαλιά στον σημερινό ξένο, στον πάντα ίδιο πρόσφυγα. Μόνο έτσι, ίσως τελικά καταφέρουμε να παραμείνουμε… Άνθρωποι…»
